http://www.nee-antwerpen.be/index-eng.htm

Alsof het kerstmis is.

Jongen loopt met afgehakt hoofd politiebureau binnen
Uitgegeven: 15 mei 2007 06:39
Laatst gewijzigd: 15 mei 2007 08:14

TOKIO – Een 17-jarige Japanse jongen is dinsdag het politiebureau in Aizuwakamatsu (200 kilometer ten noorden van Tokio) binnengelopen met vermoedelijk het afgesneden hoofd van zijn moeder. Dat meldde het persbureau Kyodo.

Hij vertelde de agenten dat hij zijn moeder had vermoord. De politie trof de rest van het lichaam later aan in het appartement van de middelbare scholier. De politie liet weten dat de jongen rustig is en meewerkt aan het verhoor

Ik ben genoodzaakt een tijdelijke pauze in te lassen. Ik ben een afgestompte arbeider 
zonder mening geworden. Echt. 

Ow ennuh….

Stem nu even op THE MIRRORS!!!, http://www.s-live.nl, onderaan de webpage, zodat wij met de band op mogen treden in de Mezz (Breda), op 10 mei.

ALVAST BEDANKT

Ik heb een nieuw huisdier! Een Agapornis Personata! All the way from fucking Tanzania, net onder het Victoria-meer. Hij wordt maar liefst 15 jaar!

Het mooiste is dat ie bekend staat als ‘the lovebird.’ Makkelijk te tammen. Overigens istie nu los en zit ie naast me Groetjes van Floris V en mij.

   

Hoe kan ik zonder
Hoe kan ik met

Hulp

Thuiszorg.

Mevrouw H.M.E. Voskens
- Rommelige situatie
- Psychische klachten
- mevrouw loopt geregeld halfnaakt rond
- klant drinkt veel
- geen mannelijke collega naar mevrouw

……en ik begin over een uur.   

Update 12.48:
Niet alleen halfnaakt… maar in een fucking Tena Lady-pants!!! LUIER DUS!!! En zo lam als een kachel. Wat heb ik toch een leuke baan…

   
    Quinz & Bart zijn wezen fitnessen.

‘Not Accepted Anywhere’ is de debuutplaat van de band The Automatic uit Wales. Als ik zo eens eventjes vlug rondkoekeloer langs de recensies zijn veel mensen van mening dat er nogal wat xb4albumvullersxb4op de cd staan… en enkele tophits. Als ik echt kritisch luister kom ik slechts xe9xe9n nummer tegen dat ik niet zo goed vind: Keep Your Eyes Peeled.

It’s just a matter of taste. Ik hou van de emopunk/alternative stroming van begin jaren ’90 en van het beukende ritme van Franz Ferdinand en navolgers. The Automatic is daar de ideale twist van. Het psycho-randje door de gestoorde toetsenist maakt het energieker en neemt de serieuze ondertoon met een korreltje zout. De nummers zijn wel degelijk songs op zich, doch luistert het album in no time weg. Het gaat bijna naadloos in elkaar over. Niemand is veilig voor de aanstekelijke melodietjes. The Automatic heeft goed begrepen hoe je een knalrefrein schrijft. De coupletten staan vaak in dienst van opbouw en relativering van het nummer, waardoor je nog eens ouderwets wordt overvallen door beukende gitaarriffs en snerpende zang. Iedereen kent ‘Monster’, maar zo zijn er nog 6,7 nummers die eindeloos in je hoofd blijven hangen. Ik durf zelfs zo ver te gaan dat het een soort roes veroorzaakt. Je voelt je of hardstikke lekker, beukend op je stuur tijdens ‘Recover’, of het raakt de gevoelige snaar zoals in ‘Rats’ of ‘On the Campaign Trail’.

De rauwe stem van de leadsinger is een welkome afwisseling op de gepolijste zangertjes van tegenwoordig. Een goed bereik, goeie lyrics, puik gitaarwerk & een revival van de tijd waarin ik voor het eerst serieus muziek ging luisteren. The Automatic speelt trouwens live de sterren van de hemel. Luisteren dus.

Ik heb net m’n bier meegenomen onder de douche….